Interview

(Magazine "Ouders van nu", Augustus 1998)

 

Zestien kinderen. Allemaal even gewenst. En ze vormen samen met hun ouders een harmonieus gezin. Het lijkt een sprookje. Moeder Fenny (42) en vader Ynze (45) over hun dagelijkse werkelijkheid: natuurlijk, het huishouden, maar vooral praten, troosten, lachen en knuffelen.

 

De oudste is zestien, de jongste een tweeling van zes maanden, en in het rijtje van zeven meisjes en negen jongens is nog een tweeling van acht. In huize Flietstra is de onderlinge harmonie bijna tastbaar, Twee uur lang praten Ynze en Fenny over hun leven en hun gezin, terwijl de tweeling slaapt, Koen van drie en Frank van twee rustig spelen en de andere twaalf kinderen op school zitten. Als vanzelfsprekend vullen de ouders elkaar aan, lachen ze samen en stralen ze een intense tevredenheid uit. Zo is het goed.

 

"Niemand gelooft het, maar het is waar: met mijn 16 kinderen heb ik minder stress dan een werkende moeder met een klein gezin."

 

Fenny: "Als ik met de kinderen in de speeltuin ben, word ik vaak aangesproken. Mensen willen weten wie ik ben en hoe ik aan zo'n groot gezin kom. Zijn ze echt allemaal van mijzelf? En is dat niet verschrikkelijk druk? Ze kunnen het bijna niet geloven als ik zeg dat dat reuze meevalt. Ik heb minder stress dan menig werkende moeder met een klein gezin. Nu is het wel zo dat Ynze en ik mensen zijn die de gedachte aanhangen: "Wat je gelooft, dat kun je." Als je 's morgens opstaat en je denkt: "het wordt een fijne dag," dan wordt het een fijne dag. We geloven dat God de mens goed heeft gemaakt en in wat hij doet, moet je niet ingrijpen. Dus als er zestien kinderen komen, dan is dat goed. En dan krijgen wij de kracht om ze groot te brengen. We zijn erg op de kinderen gericht. Zij gaan altijd voor. Ik reageer ook snel op ze. Als er 's nachts een kind huilt, sta ik meteen naast m'n bed. Als je niet te lang wacht, kun je het snel oplossen en zijn ze zo weer getroost. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik makkelijke kinderen heb. Ze schikken zich snel en passen zich makkelijk aan. Ze zijn vrolijk en levenslustig, en dol op elkaar. En trots op ons grote gezin. Maarten van veertien kwam een keer thuis en riep: "Mama, ze geloven op school niet dat we zoveel kinderen hebben. Mag ik een foto meenemen?" En een keer vochten drie kinderen om wie de tweeling mocht vasthouden. Toen de buit was verdeeld, zei nummer drie: "Waarom heb je geen drieling gekregen, dan had ik er nu ook een kunnen vasthouden." De groten trekken veel op met de kleintjes en bekommeren zich echt om ze. En ze helpen allemaal mee in huis, want dat kan ik natuurlijk niet alleen. Ynze heeft op zijn werk kunnen regelen dat hij twee dagen per week thuiswerkt." Ynze: "Gelukkig heb ik een flexibele werkgever met wie ik deze thuiswerkregeling heb kunnen afspreken. Als ambtenaar heb ik officieel recht op ouderschapsverlof. Als ik dat zou opnemen, zou ik nu vierenhalf jaar thuis kunnen blijven. Langer zelfs, want voor tweelingen mag je nu twee keer de periode opnemen. Dus dat doe ik mijn baas niet aan. Zoals het nu gaat, gaat het prima." Fenny: "We doen alles samen. Ynze helpt me ook met het huishouden. En hij kan heerlijk koken. Het is zelfs zijn hobby. We hebben een vaste regelmaat in de verzorging van de kinderen. Terwijl Ynze en ik de kleintjes naar bed brengen, ruimen de groten beneden de tafel af en vullen de vaatwasser. Het is echt teamwork, maar dat moet, anders red je het niet. Na de geboorte van de jongste tweeling heb ik wel een half jaar overdag een meisje in huis gehad voor extra hulp. Een dochter van vrienden. Dat was heel fijn, maar nu doen we het weer met zijn tweeën."

"Teamwork! Zonder dat red je 't niet. Terwijl wij de kleinsten naar bed brengen, ruimen de groten de tafel af"

 

MET Z'N ALLEN BIJ HET RAAMPJE

 

Ynze: "De maaltijden zijn voor ons erg belangrijk. Dat zijn de momenten dat we bij elkaar zitten en extra tijd en aandacht voor elkaar hebben. We praten heel veel. Soms lijkt het hier dan wel een kippenhok, want iedereen wil ook zo graag zijn verhaal kwijt. Dan moeten we wel eens ingrijpen en zeggen dat ze heus allemaal aan het woord komen, maar dat ze ook moeten leren naar anderen te luisteren." Fenny: "We zijn heel open naar elkaar. Als er problemen zijn, moeten die opgelost worden. Je moet er niet voor wegvluchten. Daarvoor hoef je heus niet altijd een kind apart te nemen, want we oordelen niet. Niemand is volmaakt, iedereen maakt fouten. Wij ook. We hebben zelf ook geen moeite om dat toe te geven. Dat kweekt respect. Je laat zien dat je een mens bent met je beperkingen. Van fouten kun je leren. Iemand die veel doet, maakt veel fouten. Daar hoef je je niet voor te schamen. Nu heeft ieder kind zijn eigen karakter, en het ene kind uit zich makkelijker dan het andere. Als een van onze kinderen wat stiller is, houden we het extra in de gaten en proberen dat het zich meer gaat uiten. Soms komen ze spontaan bij ons op bed en dan praten we over wat er dwarszit. We leren onze kinderen ook een ander iets te gunnen. Alles gaat zoals het uitkomt. Als de een toevallig iets meer krijgt dan de ander, moet je denken: "fijn voor jou." En niet altijd maar precies hetzelfde willen." Ynze: "Soms is dat moeilijk. Een voorbeeld: als we met de auto weggaan, wil iedereen natuurlijk bij het raam zitten. In principe gaan we ervan uit dat ze instappen zoals het uitkomt, maar als ze erom gaan ruziën, dan beslissen wij wie waar zit en dan hebben ze dat maar te accepteren. We laten ze eerst zelf een oplossing vinden. Lukt dat niet, dan doen wij het. We zijn niet overdreven streng, maar we hebben wel regels. Toch zijn die niet heel star, want we willen geen politieagentje spelen. We vinden dat ieder zijn eigen verantwoordelijkheid moet leren nemen. Natuurlijk delen we wel eens een tik op de billen uit. Maar daar kunnen ze best tegen. En je kunt beter op het juiste moment zo'n tik uitdelen, en ingrijpen voordat je zelf kwaad wordt, want een reactie uit kwaadheid heeft zeker een averechtse werking."

 

Fenny: "Opvoeden is intensief werk. Je kunt niet zeggen: "Nu heb ik even geen zin." Grenzen aangeven is belangrijk. Dat helpt de kinderen. Dan weten ze waar ze aan toe zijn. Duidelijke regels zijn niet erg, als er daarnaast maar liefde is. We knuffelen veel. We gaan er ook geregeld met z'n allen op uit. Naar de bossen of zwemmen. We hebben een abonnement op Artis."

 

ACHT SLAAPKAMERS EN TWEE BADKAMERS

 

Ynze: "Natuurlijk moeten we financieel keuzes maken. Toen we trouwden, hebben we bewust een piano gekocht. Omdat we wisten dat de kans op een groot gezin aanwezig was en we het belangrijk vinden dat ze allemaal een muziekinstrument leren bespelen. Een piano is een dure aankoop en als er eenmaal kinderen komen, heeft-ie geen prioriteit. Waarschijnlijk koop je er dan nooit meer een. We zijn nog steeds blij dat we hem toen hebben gekocht. Wij kunnen ook geen dure vakanties houden. Wel gaan we elk jaar drie weken op vakantie. Naar het congrescentrum van onze geloofsgemeenschap. Daar is het heerlijk. Het is leuk om iedereen te zien. We hebben hechte vriendschappen en iedereen let op elkaars kinderen."

Fenny: "Alle kinderen zijn de zorg van iedereen. We krijgen veel veiligheid, geborgenheid en liefde uit onze gemeenschap. We staan altijd voor elkaar klaar. We hebben nog nooit meegemaakt dat we hulp nodig hadden en die niet kregen. Ons geloof is volledig gebaseerd op het naleven van de bijbel. Daar moet je in groeien en dat is een weg waarop je veel moet leren. We laten de kinderen vrij of ze dit geloof willen volgen. We geven het ze mee. Stimuleren ze erin, maar we eisen niets van ze. Als een kind zijn eigen weg zou kiezen, blijft hij ons even lief."

 

"Tot nu toe woonden we zonder problemen in een gewoon rijtjeshuis," vervolgt Ynze, "maar nu hebben we toch een groter huis kunnen kopen. Met acht slaapkamers en twee badkamers. Binnenkort gaan we verhuizen en dat is een fijn vooruitzicht.

 

Onze kinderen hebben een brede belangstelling en ze zijn creatief. Misschien helpt het dat we geen tv hebben. Bewust, want we zien niet in wat dat ons voor goeds brengt. Het percentage goede dingen valt in het niet bij de enorme hoeveelheid agressie, geweld en seks. Mensen zijn ontzettend visueel ingesteld, dus het kan niet anders of de invloed van tv moet heel groot zijn. En we hebben de tv niet nodig om op de hoogte te blijven van het wereldnieuws. Dat kunnen we wel uit de krant lezen. Wel hebben we computers waarmee we ook op Internet kunnen komen. Als de kinderen voor school iets moeten opzoeken, help ik ze daarbij. Doordat er geen tv in huis is, hebben onze kinderen genoeg tijd voor andere leuke dingen. Ze lezen heel veel en knutselen en tekenen graag. Ook doen ze veel spelletjes samen en maken ze graag muziek. Ze doen het goed op school. En als het nodig is, helpen we ze met hun huiswerk. Eentje is niet zo sterk in wiskunde, dus dan geef ik bijles."

 

IEDERE MINUUT GENIETEN

 

"Niet al mijn zwangerschappen zijn even makkelijk geweest. Wat dat betreft heb ik alles wel meegemaakt." Ynze: "Eén keer heeft het niet veel gescheeld of Fenny had een bevalling niet overleefd. Bij onze eerste tweeling lag de placenta voor de baarmoedermond en toen heeft ze heel veel bloed verloren. Gelukkig waren we op dat moment in het ziekenhuis, zodat er snel kon worden ingegrepen. Het werd een spoedkeizersnede. Maar als ze een kwartier hadden gewacht, dan was ze er niet meer geweest." Fenny: "We willen geen pleidooi houden voor grote gezinnen. Daar gaat het niet om. Het is om te beginnen ontzettend belangrijk dat je relatie goed is. Dat Ynze en ik het samen zo goed hebben, is de kroon op ons geluk. Ynze en ik zitten op dezelfde golflengte. We kunnen altijd onszelf zijn bij elkaar en elkaar voor honderd procent vertrouwen. Natuurlijk hebben we wel eens een meningsverschil, maar dat ontaardt nooit in ruzie. Waarschijnlijk omdat we alles uitpraten. Alles is bespreekbaar. En als we verschil van inzicht hebben, ga ik eerst bij mezelf te rade of ik misschien ergens niet duidelijk ben geweest. Ik ga er nooit automatisch vanuit dat de ander schuld heeft. Ynze doet hetzelfde en op die manier kom je er altijd samen uit. Het is ook een groot geluk dat ik heel gezond en lichamelijk sterk ben. Maar ik geloof ook dat je gezond wordt door een ontspannen, gelukkig leven. Mijn doel in dit leven is zo duidelijk: ik wil, samen met Ynze, mijn kinderen opvoeden tot stabiele, gelukkige mensen. Wij willen dat ze het goed hebben en dat ze goede burgers worden. Daar wil ik graag mijn leven voor inzetten, want dat is een zinvol doel. Ik geniet iedere minuut van ze en daardoor ben ik heel gelukkig. Om dit te kunnen doen, heb je wel een instelling nodig waarbij je geen eisen voor jezelf hebt. Als ik voortdurend tijd voor mezelf zou willen hebben, zou ik ongelukkig worden. En de kinderen dus ook. Maar ik heb bewust gekozen voor dit leven en daarom is het niet moeilijk."

GELOOF

Wij zijn christenen en geloven in de Bijbel, als het woord van God, maar zijn niet aangesloten bij een kerk. Indachtig de woorden van Jezus (in Joh. 17:21) zijn discipelen van Jezus één. Kerkgenootschappen zijn in de loop der jaren ontstaan als gevolg van partijschappen en niet op grond van Gods woord. Aangezien partijschappen werken van het vlees zijn (Gal. 5:19-21) willen wij daaraan niet meedoen.

Voor ons is het voldoende gewoon christenen te zijn, mensen die Jezus willen navolgen op de nieuwe en levende weg (een praktisch christendom), die een lid van zijn Lichaam van Christus willen zijn, zonder daaraan een naam te plakken. Wij komen regelmatig met gelijkgezinden samen in onze samenkomstzaal in Zuidschermer. Daar behoren wij tot de gemeente CGN (Christelijke Gemeente Nederland).

MEER WETEN OVER ONS GELOOF?
KLIK HIER!
INFO MEDIA CONTACT